groeien in geloof

Meditatie:  Come Let Us Worship and Bow Down                                   
"Ga binnen, laten wij buigen in aanbidding, knielen voor de HEER, onze Maker." 
Psalm 95:6 
Waarom ga je naar een kerkdienst? En hoe zou een kerkdienst eruit moeten zien? Dat zijn vragen waar je in de kerk ontzettend interessante gesprekken over kunt voeren. De vorm van een liturgie waardoor jij geraakt wordt, zegt namelijk veel over hoe jij je geloof handen en voeten geeft. Over de taal die jouw hart spreekt in relatie tot God. Binnen de PKN is ooit een prachtig boekje verschenen met de titel Tot Gods eer. Het was bedoeld als een handreiking om met elkaar in gesprek te gaan over de verschillende manieren waarop we samen kerkdienst vieren. 

Ooit leerde Marcel Barnard mij dat de kern van iedere kerkdienst eigenlijk hetzelfde is. Er wordt gezongen. Er wordt gebeden. En de woorden van God klinken in het midden van de gemeente. Welke vorm van kerkdienst je ook aanspreekt, er is altijd meer dat ons bindt dan dat ons scheidt. We leggen hooguit verschillende accenten, maar de kern blijft hetzelfde. Tegelijkertijd doen die accentverschillen wel iets met je. Misschien voel jij je thuis bij een klassiek gereformeerde liturgie. Misschien spreken meer oecumenisch-liturgische accenten je aan. Of misschien word je juist blij van een minder formele, evangelische viering.

Dat doet ertoe. De klassiek gereformeerde liturgie is van oudsher opgebouwd als een Woorddienst. Het centrum en hoogtepunt van de dienst is de uitleg van de Bijbel: de preek. Het gaat erom dat je iets leert van Gods Woord, en het is aan de voorgangers om ons daarbij te helpen. Maar als kennis alleen in je hoofd blijft zitten, heb je er uiteindelijk weinig aan. Geloven is immers leren je vertrouwen op God te stellen. Dat is niet alleen een keuze van je verstand; het is vooral een toewijding van je hart. Door de eeuwen heen is er daarom steeds een aanvullende beweging ontstaan als tegenwicht voor een geloof dat vooral in het hoofd blijft hangen. Niet voor niets wordt weleens gezegd dat de langste dertig centimeter de afstand is tussen je hoofd en je hart. Een manier om die afstand te overbruggen, is de meer evangelische liturgie, waarin worship een belangrijke plaats heeft. Vaak begint de dienst met een blok van lofprijsliederen. Natuurlijk om God groot te maken, maar ook om ons hart af te stemmen op Gods Geest.  

Zoals Psalm 95 zegt: "Laten wij buigen en aanbidden voor de HEER, onze Maker." 
In de 7G-diensten is er daarom altijd een blokje met twee of drie liederen. De gedachte daarachter is dat ons hart, door samen te zingen, geholpen wordt om zich op God te richten. Je haalt daarom het meeste uit dit moment wanneer je jezelf laat meenemen en meezingt. Je laten meenemen in een liturgie is daarom zo belangrijk. Het samen vieren van een kerkdienst is essentieel voor ons geloof. We komen niet naar de kerk om God een schouderklopje te geven voor wat Hij doet of gedaan heeft. We komen samen om ons hart af te stemmen op de golflengte waarop God spreekt. Hoe mooi is dat? Uiteindelijk gaat het er niet om of een dienst aansprekend was. De echte vraag is of je bereid was je hart in de juiste richting te laten sturen. De richting waarin Jezus je zomaar kan aanspreken. 

Come let us worship and bow down. 
Ds. Karsten van Staveren