groeien in geloof

Hij bepaalt het getal der sterren, Hij roept ze alle bij name (Psalm 147: 4)

De weken zijn inmiddels op twee handen te tellen, want vanaf Pasen worden alle diensten in de Adventkerk gehouden en hebben we ons als GKBS in een uitdagend dienstenschema te persen. Vandaar dat er vorig jaar een gevarieerde commissie in het leven is geroepen om alle komende veranderingen in goede banen te leiden. Als commissie speuren we naar de onverwachte uitdagingen, bereiden we allerlei andere commissies voor op de komende veranderingen en analyseren we de ontvangen cijfers. Passen de kinderen van de creche, kindernevendienst en kidspraise straks in de beschikbare ruimten van de Adventkerk en hoe interpreteren we de cijfers waar de diakenen mee komen? Onze diakenen ontfermen zich namelijk niet alleen over de diaconale gelden, maar tellen ook al maandenlang het aantal kerkgangers in de verschillende diensten. Ik weet eigenlijk niet goed of het hoopgevend is of niet, maar zelfs met de hoogtijdagen als Kerst en Pasen schijnt het te passen, zeker in de ruimere Zuiderkerk die op een later moment zal worden betrokken.

Tellen..., de God van de Bijbel is er niet erg happig op. De buurlanden van Israel waren gewend om zeer regelmatig grote volkstellingen te houden en ook de koningen van Israel zwichtten soms voor deze verleiding. Tellingen geven je als koning namelijk een beetje zekerheid over de belastinginkomsten die je kunt verwachten en over je kansen in een oorlog of gewapend conflict. God spot er soms mee en toont zich boos en teleurgesteld als koning David er toch eentje houdt. Hij laat Gideon afscheid nemen van duizenden van zijn manschappen en toont zich vooral beducht voor het risico dat het unieke van elk individu oplost in het getal. Voor Hem is elk individu in tel. Of met de woorden van Psalm 147: 'Hij heeft het getal van de sterren bepaalt, Hij roept ze allen bij naam'.

In Psalm 147 looft de dichter God om Zijn vele daden, zowel in de schepping als in de geschiedenis. De dichter van het lied roept in de verschillende verzen zowel het kosmisch verhevene als het hoogstpersoonlijke en intieme op. Zo vinden we naast elkaar het 'verzamelen van Israel uit de verstrooiing' en 'het verbinden van de gebrokenen van hart'. Wie het reusachtige heelal en de vier seizoenen schiep, is dezelfde als de Heer en Meester van de persoonlijke geschiedenis.

De psalm bevestigt en viert deze duiding van de eigen identiteit. En dus, in het licht van alles wat geteld kan en soms nog moet worden, blijft het onze gezamenlijke verantwoordelijkheid om wijs en verstandig met het getelde om te gaan en om ook in de toekomst ruimte te blijven geven aan het unieke en soms onrendabele in onze gemeente.
ds. Ruben Werrie